از مدیوم سینما کارهایی برمیآید
حردانی اعدام نشد – حاتمیکیا خوشحال است
چندروزپیش و بعد از هفتسال کشوقوس، بالاخره خالد حردانی که دوبار تا خود پای چوبه دار رفت، از اعدام جَست؛ مجازاتی که کمتر کسی از ما به آن خوشدل بود.
شاید بعضی از ما هنوز هم این هموطن جنوبیمان را به اسم نشناسیم، اما قطعاً بازی بهیادماندنی حمید فرخنژاد را در نقش او خوب به خاطر داریم. «ارتفاع پست» ِ ابراهیم حاتمیکیا، روایت سینماییای بود (+) از ماجرای خالد و دو برادرزنش که سعی داشتند – گویا به قصد پناهندهشدن و درمان پسر معلولش – هواپیمایی را بربایند و به دبی ببرند.
این چندوقته حاتمیکیا سوتیهای کلفتی پشتسر هم و بیامان از خود در کرده: دستمزد صدهزاردلاری برای تیزر بیارزشی که برای سمند ساخت +، فروختن بیسروصدای «به رنگ ارغوان» و زبان همچنان دراز معترض +، دررفتن از زیر بار کارگردانی یک مستند کممایه +، شکایت بچهگانه و بدشکل از یک خبرنگار +، و قالبکردن مجموعه تلویزیونی - دستکم تاکنون – ضعیف و کمفروش «حلقه سبز» به مخاطبانی که شیفته نام کارگردانش وقتشان را تاکنون برای آن تلف کردهاند +.
اما حالا او میتواند خوشحال باشد که یک محکومبهاعدام را به یک زندانی به مدت ۲۰سال (که البته ۷سالش سپری شده) و دو حبسابدی را به دو زندانی به مدت ۱۵سال تبدیل کرده است. +
این یعنی گویا هنوز مدیوم سینما میتواند کارهایی از پیش ببرد؛ به شرطی که صداقت و برادریاش را قبلاً انکار نکرده باشد! شرطی که میشود گفت تقریباً برای تاثیرگذاری هر مدیومی – نه فقط سینما و نه فقط در ایران یا هر کشور جهانسومی دیگری – صدق میکند.
البته این تجربه موفق تاثیرگذاری را پیشتر در فیلمهای دیگری هم دیده بودیم: «عروس آتش» ِ خسرو سینایی که اتفاقاً در ساختهشدن آن هم فرخنژاد نقشی اساسی و موثر ایفا کرد، و همچنین مستند «زیر پوست شهر» ِ بنیاعتماد-عبدالوهاب (نه فیلم سینماییاشها!) که به موضوع خردهفروشی مواد مخدر پرداخته بود.
با این همه، رهاندن سهتن از مجازات اعدام، آن هم با اتهامی امنیتی، تاکنون شاید بهچشمآمدنیترین این تاثیرگذاریها بوده باشد.
