25آوريل1945، برگزاري اولين كنفرانس سازمانمللمتحد
خانهای برای جهان، با 5صاحبخانه
با برافروختهشدن آتش دو جنگجهانی اول و دوم، كمكم همهی كسانی كه یكجورهایی سرشان در كار بود فهمیدند انگار جهان دارد عوض میشود و اقتضائات دیگری دارند خود را نشان میدهند. وجود یك مرجع بینالمللی كه بتواند فراتر از سود و زیانهای یكیدو كشور قدرتمند تصمیم بگیرد و تصمیماتش هم خواندهشود، رفتهرفته بیشازپیش احساس میشد. تا اینجای كار مشكل خاصی وجود نداشت. اما ماجرا وقتی پیچیده شد كه بعد از مداخلهی ناگهانی دولت آمریكا در جریان جنگدومجهانی و یكسرهشدن كار، دولتهای متحدین كه پیروز میدان شدهبودند در سعدآباد تهران دور هم نشستند و برای آیندهی جهانبشری تصمیمگیری كردند. وینستونچرچیل از طرف بریتانیا، فرانكلینروزولت از طرف آمریكا و استالین از طرف روسیه، همهی كسانی بودند كه در این كنفرانس حاضر بودند و برای سالهای آیندهی تاریخ كلی تصمیم گرفتند؛ شكلگیری «سازمانمللمتحد» یكی از آن تصمیمها بود.
نام «سازمانمللمتحد» را كه یكجورهایی هم شبیه نام ایالاتمتحده است، فرانكلینروزولت رییسجمهور وقت آمریكا پیشنهاد داد. البته سابقه این نام به سالهای جنگدومجهانی باز میگردد كه دولتهای متحدین به نیروهای نظامی خود میگفتند «نیروهای جنگندهی مللمتحد». اولینبار در «بیانیهی اعلاموجود سازمانمللمتحد» كه در اولینروز سال 1942 منتشر شد، بهطور رسمی از این نام استفاده شد. در ماههای آگوست تا اكتبر سال1944 نمایندگان 5كشور ایالاتمتحده، پادشاهی بریتانیا، اتحادجماهیرشوروی، جمهوریچین و فرانسه در واشنگتن گرد هم آمدند تا طرح اولیهی سازمانمللمتحد را نهایی كنند.
در 25آوریل1945 «كنفرانس مللمتحد درباره سازمانهای جهانی» در سانفرانسیسكو تشكیل شد. در آن كنفرانس علاوه بر دولتها، تعدادی از سازمانهای غیردولتی(NGO) بزرگ هم حضور داشتند. پنجاهكشور در كنفرانس سانفرانسیسكو شركت كردند و همین پنجاه كشور بودند كه منشور سازمانمللمتحد را دوماه بعد در 26ژون امضا كردند. لهستان هم با آنكه در آن كنفرانس حضور نداشت، چون درخواست كردهبود جایی برای امضای آن كشور رزرو شود، به جمع اولین اعضای سازمانمللمتحد پیوست تا آن فهرست 51امضائه شود. سرانجام در 24اكتبر1945 بعد از آنكه 5عضو دائمی آینده سازمانمللمتحد (همانها كه در واشنگتن طرح اولیه را ریختهبودند)، منشور امضاشده توسط 51 كشور را تایید كردند، سازمانمللمتحد بهوجود آمد.
سازمانمللمتحد تا ششسال خانهای نداشت. تا اینكه جاندیراكفلر جونیور -كه از همان خانوادهی معروف راكفلر است- 8.5ملیوندلار داد و زمینی را در حاشیهی ایستریور در نیویورك خرید تا ظرف دوسال 
ساختمان اصلی سازمانمللمتحد در آن ساختهشود، همانكه همهمان بارها در تصویرهای خبری آنرا دیدهایم. این ساختمان بهطور رسمی در روز نهم سال1951 افتتاح شد و پس از آن هم ساختمانهای دیگری در جنوا، هاگیو و وین به مجموعهی ساختمانهای سازمانمللمتحد اضافه شدند.
یكی از اصولاولیه در خبررسانی، حفظ بیطرفی رسانه در انتقال مفاهیم است. البته چون بهنظر نمیرسد رعایت چنین قاعدهای بهطوركامل عملی نباشد، این بیطرفی باید «تاجایممكن» در نظر گرفتهشود.
دكتر 
اين كافينتها در ابتداييترين شكلهاي خود شامل «مغازه»هاي كوچكي بودند كه در آنها دو يا سه دستگاه رايانه -نهچندان بهروز- روي ميزهايي دستدوم -و طراحينشده براي استفاده از رايانه- چيدهشدهبودند و يكنفر هم مسئول محاسبهي ميزاناستفادهي هركدام از «مشتري»ها بود. در اين كافينتهاي اوليه چندان توجهي به امكاناترفاهي و ذائقهي كاربران نميشد، كه شايد دليل اصلي آن قيمت بالاي خدمات در آنها بود كه گاه تا «1500تومان بهازاي يكساعت استفاده از اينترنت» هم بالا ميرفت. اما با اضافهشدن به تعداد اين كافينتها، هركدام از آنها براي حفظ مشتريان سابق و جلب مشتريان جديد سعي كردند ايدههاي مشتريپسندي را بهكار بندند. استفاده از طراحيداخلي دلپذير، نورپردازيهاي موضعي كه از ياد مشتريان ببرد در كافينت نشستهاند، ارائهي خدمات كافيشاپي محدود شامل كيك و نوشيدني و البته در ازاي دريافت هزينهي اضافي، و تااندازهاي كاستن از هزينههاي اينترنتي، از جملهي اين ايدههاي «مشتري»پسندانه بودند.
چتهاي اينترنتي، دوستيهايي را –صرفنظر از چندوچون آنها- در پي داشتند. بيشتر اين دوستان تازه، اولين قرارهاي ملاقاتشان را در همان كافينتهايي ميگذاشتند كه از آنجا با هم چت ميكردند. اما بعد از آن، شبيهترين جايي كه ميتوانستند بروند و ساعتي را بيدغدغه و دور از صداي رقص انگشتان روي كيبورد رايانههاي كافينتها بگذرانند، كافيشاپهايي بودند كه با قيمتهاي مناسبتر و منوهايي كاملتر ميتوانند به آنها كيك و نوشيدني و بستني تعارف كنند. با اضافهشدن كافيشاپها به فهرست جاهايي كه جوانانتهراني هر هفته –حداقل-