خارجی، شب، آسمان جاده نطنز
به مهمانی ستارهها
نمیدانم تا حالا گذارت به جاده اصفهان - نطنز افتاده یا نه. اما اگر فقط یکبار در شب از این جاده بگذری و بیدار، نگاهی حتا سرسری به آسمان آن جاده بیندازی، آن جاده را دیگر هیچوقت فراموش نمیکنی؛ شرط میبندم که هرگز!
راز شبهای مسحورکننده نطنز و ارتفاعات حاشیه کویر لوت، ستارههای مشتمشت و درشت آن هستند؛ ستارههایی که چشمک و سوسو نمیزنند، اما هرازگاهی یککدامشان را میبینی که خطی بر آسمان میکشد و لابد خاموش میشود.
نطنز و زمینهای پهن اطراف آن، ارتفاع قابلتوجهی از سطح دریا دارند. این باعث میشود آسمان آن منطقه، تقریبا از غبار خالی باشد و ستارهها را برایت نزدیک و بینقص نشان دهد. آب و هوای عموما خشک و آسمان اغلب بیابر نطنز، اینیکی پرده را هم از رخ ستارههای اغواکنندهاش بر کشیده تا هر رهگذری را به شبنشینیای بهیادماندنی با آسمان و ستارهها و ماه و کهکشان راه شیری فرا بخواند.
اگر از تهران یا یکی دیگر از شهرهای نیمه شمالی ایران عزم اصفهان کردی، این بار از جاده قم - کاشان - نطنز - اصفهان برو؛ جوری که زمانی بین یکی دو ساعت مانده به نیمهشب تا یکی دو ساعت مانده به فجر خورشید، جایی باشی حوالی نطنز. آنوقت اگر توانستی، این شب را فراموش کن و دیگر هوس آسمان شب نطنز نکن... عمرانه اگر بتوانی!
اگر عجیبغریب نوشتهام، بگذارش پای همان سحر کویری آسمان نطنز. این را زیر همان ستارهها و در اتوبوسی نوشتهام که مرا از اصفهان به تهران میآورد. نمیدانم چرا همان چندسالپیش که این سحر را تجربه کردم، ازش ننوشتهام...
