4آوريل1973، افتتاح مركز تجارتجهانی نيويورك
در حدّ مقياسهای بشری
اگر كشتی تایتانیك قرار بود نماد غرور و تبختر بشری در برابر خشم طبیعت دریا باشد، شاید بتوان مركز تجارتجهانی نیویورك و بهويژه برجهای دوقلوی تجارتجهانی را نماد جاهطلبی و برتریجویی انسان در برابر آسمان دانست. این دو برج از همان سال 1966 كه حرفهایی درباره بناكردنشان مطرح میشد، حرفبرانگیز و مسئلهدار بودند. زمانی كه مینورو یامازاكی مهندس ژاپنیامریكایی بههمراه آنتونیو بریتیوچی برای احداث آن برنامهریزی میكردند، بهسختی میتوانستند پیشبینی كنند این دو برج در حیات 28سالهشان چه لقبهایی به خود اختصاص خواهند داد و چه بلاهایی به سرشان خواهد آمد.
مركز تجارتجهانی نیویورك در واقع شامل هفت ساختمان بود اما در عمل برجهای دوقلوی این مجموعه به نماد آن تبدیل شدند. برجشمالی با 417متر ارتفاع و برججنوبی با 415متر ارتفاع، در زمان ساختهشدن بلندترین ساختمانهای جهان بودند و تا پیش از ساختهشدن برجهای سيرز در شیكاگو همچنان این عنوان خود را حفظ كردند. هركدام از دو برج، 110 طبقه داشتند.
این دو برج علاوه بر دفاتر متعددی كه در خود جا دادهبود، شامل یك هتل، مركز اطلاعات، پاركینگهای چند طبقه با دوهزار جایگاه پارك و یك میدان بزرگ هم بود. در قسمت زیرین این بنا ورودی تونل خطآهن به شهر نیوجرسی و همچنین ایستگاههای سه خط مترو قرار داشت. در مجموع 430شركت این بنا را اجاره كرده و در آن مستقر بودند. در داخل ساختمان مراكز اداری ضروری و حساس شهر نیویورك مانند ادارات بندرگاه دو شهر مجاور نیویورك و نیوجرسی هم قرار داشتند كه علاوه بر این خیابانهای روگذر پل، تونلهای منتهی به منطقه منهتن و همچنین فرودگاههای اطراف را هم كنترل میكردند.
گفتهمیشود تا پیش از فروریختن برجهای دوقلوی مركز تجارتجهانی نیویورك، روزانه 50هزارنفر در آن كار میكردند و بیشاز 200هزارنفر سروكارشان به آن میافتاد. این مجموعه چنان بزرگ بود كه برایش یك كدپستی مجزا در نظر گرفتهبودند. همین عظمت باعث شدهبود لوئیس مامفورد، تاریخنگار فنی، در كتاب خود «پنجضلعی(پنتاگون) قدرت»، آنرا اینگونه وصف كند: «نمونهای از عظمتگرایی بیهدف و عریانگرایی فنی كه امروزه بافت شهری همه شهرهای بزرگ را از هم دریدهاست.»
با اینكه خیلی از شهرشناسان و معماران چشم دیدن برجهای دوقلو را نداشتند، اما آنها بعد از چندسال در عمل به نماد شهرنیویورك تبدیل شدند؛ شهری كه خود نماد مدرنشدن و شاید آمریكاییشدن است. اگر هركدام از فیلمهای سینمایی را كه دردهههای 80 و 90میلادی ساختهشدهاند و قسمتی از فیلم در نیویرك میگذرد، تماشا كنید حداقل یكبار این دوبرج بهچشمتان خواهند خورد. شاید بههمینخاطر بود كه این برجها در دو نوبت هدف حمله كسانی قرار گرفتند كه در وهله اول میخواستند توجه جهانی را به خود جلب كنند و در وهله دوم، پنچهای به صورت بزككرده سرمایهداری غرب بكشند؛ صورت زیبایی كه تاب دیدن آنرا نداشتند. اولین حمله تروریستی كه به این مركز شد در 26فوریه 1993 صورت گرفت كه در آن ششنفر كشته و بیش از 1000نفر زخمی شدند. اما حمله تروریستی بعد كه خیلی اساسیتر و حسابشدهتر بود و به مرگ برجهای دوقلوی نماد نیویورك منجر شد، روز 
یازدهمسپتامبر2001 اتفاق افتاد.
گفتهمیشود روز افتتاح برجهای دوقلو، وقتی در جلسه مطبوعاتی از مینورو یامازاكی پرسیده شد: «چرا دو برج 110طبقه؟ چرا نه یك برج 220طبقه؟!»، او پاسخ داد: «نمیخواستم از مقیاسهای بشری خارج شوم!» روز یازدهمسپتامبر هم آمار 2595نفری كشتهشدگان این برجها، چیزی بود در حد مقیاسهای بشری. 56سال قبل در انفجار اتمی هیروشیما و ناكازاكی با 237062كشته، مقیاسهای بشری خیلی جلوتر رفتهبود!
